نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت

نخستین کلامی که دلهای ما را ببوی خوش اشنایی سپرد و به میهمانی عشق برد

پر از مهر بودی        پر از نور بودم

همه شوق بودی    همه شور بودم

چه خوش لحظه هایی که می خواهمت را بشرم و خموشی نگفتیم و گفتیم

دو اوای تنهای سرگشته بودیم                        رها در گذرگاه هستی

بسوی هم از دورها پرگشودیم                        چه خوش لحظه هایی که هم را شنیدیم 

چه خوش لحظه هایی که در هم وزیدیم 

چه خوش لحظه هایی که در پرده عشق          چو یک نغمه شاد با هم شکفتیم

چه شب ها     چه شب ها  که همرا حافظ 

در ان کهکشانهای رنگین   در ان بیکرانهای سرشار از نرگس و نسترن      یاس و نسرین

زبسیاری شوق و شادی نخفتیم 

تو با ان صفای خدایی      تو با ان دل و جان سرشار از روشنایی     ازین خاکیا دور بودی  

من ان مرغ شیدا     در ان باغ بالنده در عطر و رویا     بر ان شاخه های فرو رفته تا عالم بی خیالی 

چه مغرور بودم ؟ چه مغرور بودم ؟ 

من و تو چه دنیای پهناوری افریدیم      من و تو بسوی افق های نا اشنا پرگشودیم 

من و تو ندانسته دانسته رفتیم و رفتیم و رفتیم 

چنان شاد و خوش     گرم و پویا     که گویی بسر منزل ارزوها رسیدیم

دریغا ! دریغا !       ندیدیم که دستی درین اسمانها چه بر لوح پیشانی مانوشته است

دریغا در ان قصه ها و غزل ها نخواندیم       که اب و گل عشق با غم سرشته است

فریب و فسون جهان را      تو کر بودی ای دوست         من کور بودم

از ان روزها عمری گذشته ست     من و تو دگرگونه گشتیم    دنیا دگرگونه گشته ست

درین روزگاران بی روشنایی    درین تیره شب های غمگین      که دیگر ندانم کجایی    ندانی کجایم

چو با یاد ان روزها می نشینم      چو یاد تو را پیش رو می نشانم

دل جاودان عاشقم را      بدنبال ان لحظه ها می کشانم     سرشکی به همراه ان بیت ها می فشانم :

                                       نخستین نگاهی که ما را بهم دوخت

                                                   نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت

                                       نخستین کلامی که دلهای ما را

                                                  ببوی خوش اشنایی سپرد و به میهمانی عشق برد

پر ازمهر بودی       پر از نور بودم             همه شوق بودی            همه شور بودم

زنی به همسرش گفت :

تو را دوست می دارم

مرد جواب داد :

این قلب من است که سزاوار محبت تو باشد

زن گفت : تو مرا دوست نداری ؟

مرد در حالی که به او خیره شده بود چیزی نگفت

انگاه زن با صدای بلند گریه کرد و گفت :

از تو متنفرم

و مرد گفت :

این نیز قلب من است که سزاوار محبت تو باشد